۱۰ ویژگی دردساز در کودک

به گزارش قاصدک خبر؛ همانطور که کودک در حال رشد و تکامل است، به مراقبان خود به عنوان الگویی جهت نحوه تعامل با دنیای اطراف نگاه می‌کند؛ اگر آن مراقبان به شیوه‌های ناکارآمد یا ناسالم رفتار کنند، احتمال اینکه کودکان یاد بگیرند که همین رفتار‌های ناسالم را تقلید کنند (حتی اگر ناخواسته باشد)، زیاد است و دیدگاه فرد را نسبت به جهان و اطرافیان شکل می‌دهند.

این به نوبه خود بر سه ساختار اساسی تأثیر می‌گذارد: احساس ما از خود، نحوه برقراری ارتباط و چگونگی شکل دادن به روابط؛ و معمولاً این الگو‌ها را تا بزرگسالی تکرار می‌کنیم، مگر اینکه خودآگاهی بیشتری نسبت به رفتارهایمان ایجاد کنیم.

در زیر ۱۰ مورد از راه‌هایی که آسیب‌های دوران کودکی در روابط بزرگسالان ظاهر می‌شود آورده شده است:

۱. ترس از رها شدن: کودکانی که توسط یک مراقب نادیده گرفته شده یا رها شده اند، اغلب در بزرگسالی با ترس از رها شدن دست و پنجه نرم می‌کنند، حتی اگر از این ترس بی خبر باشند و گاهی ترس اصلی آن‌ها این است که شریک زندگی در نهایت آن را ترک می‌کند. این افکار اغلب خود را در موقعیت‌های روزمره نیز نشان می‌دهند، مانند ترسیدن زمانی که یک شریک به تنهایی بیرون می‌رود، یا اینکه اگر شریک در حین مشاجره اتاق را ترک کند، نمی‌توانند خود را آرام کنند. این ترس اغلب به صورت حسادت یا در موارد شدید، مالکیت نیز ظاهر می‌شود.

۲. تحریک پذیر شدن یا به راحتی از دیگران آزرده خاطر شدن: وقتی در محیط‌هایی بزرگ می‌شویم که اغلب مورد انتقاد قرار می‌گیریم یا شاهد انتقاد از دیگران هستیم، می‌آموزیم که این یک راه طبیعی برای ابراز نارضایتی خود در روابط است. ما می‌آموزیم که نقص‌ها و خصلت‌های ما غیرقابل تحمل هستند و این عدم تحمل را به شرکای خود یا اطرافیانمان نیز نشان می‌دهیم.

۳. نیاز به فضا یا زمان زیادی برای خود: بزرگ شدن در یک محیط پر هرج و مرج یا غیرقابل پیش بینی، استرس زیادی ایجاد می‌کند و اغلب سیستم عصبی مرکزی کودکان را در حالت دائمی هوشیاری قرار می‌دهد که درنهایت این کودکان بزرگسالانی می‌شوند که برای آرام کردن این علائم اضطراب، عصبی بودن و ترس، به زمان زیادی برای خود نیاز دارند. در خانه ماندن، جایی که بتوانید محیط اطراف خود را کنترل کنید، احساس امنیت بیشتری می‌کنید و به شما اجازه می‌دهد تا آرامش داشته باشید و در موارد شدید، برخی از بزرگسالان حتی دارای ویژگی‌هایی از اضطراب اجتماعی یا حتی آگورافوبیا هستند یا معیار‌هایی از آن را دارند.

۴. نابرابری مسئولیت‌های مالی و خانگی: گاهی اوقات به دلیل ترس از وابستگی به شخص و بی میلی برای تکیه کردن به شریک زندگی در برخی مواقع به شکلی است که مسئولیت مالی و/یا خانگی کامل را در یک شراکت به عهده می‌گیرید یا به طور کامل از شخص دیگر مراقبت می‌کنید تا جایی که از شما سوء استفاده می‌شود. برعکس – تکیه بیش از حد به آن‌ها تا جایی که آن‌ها از شما مراقبت می‌کنند – نیز نتیجه نیاز‌های برآورده نشده دوران کودکی است.

۵. ماندن در یک رابطه بسیار بیشتر از تاریخ انقضای آن: وقتی در محیط‌های ناپایدار بزرگ می‌شویم، با مراقبانی که با اعتیاد به مواد مخدر، بیماری روانی، یا حتی بیماری یا مرگ دست و پنجه نرم می‌کنند، بچه‌ها اغلب احساس گناه می‌کنند و ممکن است در بزرگسالی به ماندن با کسی که برای آن‌ها مناسب نیست تبدیل شود و احساس امنیت بیشتری نسبت به تنهایی کنند.

۶. مشاجره یا دعوای مداوم در روابط، یا اجتناب از درگیری به هر قیمتی: همه روابط دارای تعارض هستند، اما کودکانی که در محیط‌هایی بزرگ شده‌اند که مراقبان همیشه در آن بحث می‌کردند یا از هر نوع تعارضی اجتناب می‌کردند، اغلب مهارت‌های لازم برای برقراری ارتباط سازنده و سالم و راه‌های سالم و سازنده برای هدایت و مدیریت تعارض را نمی‌آموزند.

۷. ندانستن نحوه ترمیم بعد از دعوا: همانطور که در بالا ذکر شد، وقتی یاد نگیریم که چگونه مدیریت مؤثر و سالم تعارض داشته باشیم، همچنین نمی‌دانیم چگونه یک رابطه را پس از تعارض اجتناب ناپذیری که در هر زندگی رخ می‌دهد، ترمیم کنیم. این می‌تواند شبیه این باشد که وانمود کنید که این اتفاق نیفتاده است و یا ندانید که چه زمانی یا چگونه در مورد یک موضوع صلح کنید یا درمان انجام دهید.

۸. داشتن همسران سریالی: این اغلب به دلیل ترس از آسیب دیدن دوباره، ترس از تنها ماندن یا حتی تلاش برای اثبات این است که شما شایسته عشق و محبتی هستید که در کودکی دریافت نکرده اید، می‌باشد. با هر شریک جدید امید‌های جدیدی به وجود می‌آید تا تأیید کند که شما شایسته عشق و شراکتی هستید که از دست داده اید.

۹. نگرانی از عمیق شدن رابطه، ترس از تعهد یا بطور کل اجتناب از روابط: این به خاطر مراقبانی است که قابل اعتماد نبودند یا شما را رها کردند و باعث می‌شود نسبت به کسانی که ادعا می‌کنند از شما مراقبت می‌کنند، بی اعتماد شوید. اگر می‌ترسید که دیگران نیز مانند مراقبانتان به شما صدمه بزنند و یا اجتناب از رابطه و داشتن روابط کم عمق، می‌تواند احساس امنیت بیشتری برای شما داشته باشد چراکه به شما این امکان را می‌دهد که در صورت لزوم رابطه را ترک کنید.

۱۰. تلاش برای تغییر شریک زندگی خود: این نگرش از این باور ناشی می‌شود که باید با آنچه که داریم بهترین را انجام دهیم. کودکان در تغییر دادن مراقبین خود ناتوان هستند، بنابراین یاد می‌گیرند که سعی کنند به آنچه که دارند بسنده کنند. در بزرگسالی، رایج است که این الگو به شریکان ما نیز منتقل می‌شود و باعث می‌شود که ما تمایل به تغییر در شریک زندگی خود داشته باشیم تا ترس خود را از روابط آرام کنیم. اگر بتوانیم آن فرد را «اصلاح» کنیم و او را به شریک بهتری تبدیل کنیم، می‌توانیم به نوعی به خود ثابت کنیم که شایسته و توانایی داشتن یک رابطه موفق هستیم.

آیا این الگو‌های رفتاری قابل تغییر هستند؟ خودنگری برای هر شکلی از رشد ضروری است و درمان می‌تواند به این روند کمک کند، فرد را مسئول نگه داشته و همچنین به احساساتی که در طول مسیر ایجاد می‌شود یاری رساند. همچنین انجام درمان برای حذف رفتار‌های ناکارآمد و برای رشد بین فردی ضروری است.

طلا

لینک کوتاه :

https://qasedakkhabar.ir/?p=5049

دیدگاهتان را بنویسید

آخرین اخبار

محل تبلیغات