قهرمان شعله ها

خیلی زود دیر شد. آمدیم برایش دعا کنیم گفتند: "آسمانی شد."

ایثار علی لندی و درس عبرتی که باید بگیریم

خیلی زود دیر شد. آمدیم برایش دعا کنیم گفتند: “آسمانی شد.” نمی خواهم از او قهرمان بسازم که بی شک او قهرمان واقعی است. نوجوانی که با دستان کوچکش کار بزرگی انجام داد. شاید آتش بهانه بود تا روح بلندش به پرواز درآید…
اغلب ما این روزها داستان فداکاری نوجوان اهل ایذه خوزستان را شنیدیم. زنده یاد علی لندی که فقط ۱۵سال داشت و در اوج نوجوانی بود. هنگامی که منزل همسایه دچار آتش سوزی می شود، در پی کمک می شتابد ومثل پروانه جان خود را تسلیم شعله ها می کند تا دو زن گرفتار را نجات دهد.‌

رفتاری ایثارگون که دوباره ثابت کرد این جامعه پر است از دهقان های فداکار، فارغ از هر سن و سال و فرهنگ و نژاد…

این فداکاری و ایثار علی، تحسین همگان را برانگیخت، مدالهای ملی تقدیمش کرده اند و خیابانها و بلوارها به اسمش مزین خواهد شد و تندیسش را در جای جای استان نصب خواهند کرد و آرامگاهش محل فرود مسولان ملی و استانی خواهد شد تا به مقام شامخ ایثار و فداکاری ادای احترام نمایند.

آری قهرمان ما نیک زیست و نیک مرد و چگونه زیبا مردن را در این دنیای دون به ما آموخت که درجنگ عقل و دل، این دل است که پیروز می شود. به قول پاستور: “دل دلایلی دارد که منطق نمی شناسد…”

و من در حالی که احساس ایثار و فداکاری و شجاعت و آزادگی این بزرگ مرد به ظاهرکوچک، ذهن واندیشه ام را درنوردیده است، می نگارم و از خود سوال می کنم که چطور می شود که در این حادثه علی و علی ها به این سرنوشت دچار نشوند؟ و‌ می پرسم:

  • به راستی نجات گرفتاران در آتش و آتش سوزی وظیفه کیست؟

-آموزش شهروندان در این زمینه بر عهده کدام نهاد است؟

  • آیا اقدامات غیر حرفه ای و بدون مهارت افراد در حوادث مشابه مورد تایید متخصصان امداد و نجات است؟
  • وظیفه رسانه ها ، صاحبنظران ، هنرمندان، معلمان و آحاد مردم در روشنگری و آموزش، که باید همسو با نظرات متخصصان و صاحبنظران حوزه ایمنی و امداد و نجات باشد در عمل چقدر تحقق یافته و مشهود است؟
  • علی لندی نوجوان آیا می دانست که زمان طلایی فرار از آتش دو دقیقه اول آتش سوزی است؟ آیا مهارتهای اولیه اطفاء حریق و امدادگری را بلد بود؟ یا فقط با دل خود به جنگ شعله ها رفت؟
  • آیا نیروهای آتش نشان در ۴دقیقه اول که زمان طلایی رسیدن به کانون آتش است. خودرا رسانده اند؟ اگر می رسیده اند وضعیت قهرمان قصه ما چگونه بود؟
  • چرا تنها بیمارستان سوانح و سوختگی خوزستان از درمانش عاجز بود واو را به اصفهان اعزام کرد؟
    اگر بیمارستانهای ما به بانک پوست مجهز بودند، روند درمان علی چگونه رقم می خورد ؟ و ضریب زنده ماندنش چقدر بالا می رفت؟

-آیا این حجم از ملاقات حضوری افراد و نمایندگان موسسات، و گزارشات رسانه ها از محیط بیمارستان در این شرایط سخت ودشوار ضرورت داشت؟؟

  • آیا کتابهای درسی ما این مهارتها و آموزشها رادر عمل به دانش آموزان می آموزد؟
  • برای محافظت از جان کودکان و نوجوانان و‌پیشگیری از اینکه بدون آموزش امداد ونجات ، بدون دانش کمکهای اولیه ، غیرماهرانه و بدون تجربه ترغیب و تشویق شوند که اقدامات یاورانه وامدادی انجام دهند، چه باید کرد؟

و‌هزاران سوال دیگری که بی جواب مانده اند…

وایثار علی ماند و درس عبرتی که باید فرابگیریم . ودرسی بود تا آخر، اگرچه درس اول بود…

نوشتاری ازدکتر حامد حیدری روانشناس تربیتی

لینک کوتاه :

https://qasedakkhabar.ir/?p=1667

دیدگاهتان را بنویسید

آخرین اخبار

محل تبلیغات